Flying Colours

Rendezvous with the Rainbow

నీరసించకు జనం నిన్ను నమ్మలేదని,

గడచి పోతుంది గ్రహణం తట్టుకోలేక సూర్యున్ని,

మంచితనానికి మహిన విలువ ఎప్పుడూ ఎనలేని,

విడువకు నీ సహనాన్ని, " ఇది నాది కాదని!"

మిణుగురు ధైర్యం చూడు, వొంటరిగా చీకటిని వోడిద్దామని,

క్రాంతి తనలోనే వుంటే తల వంచడం ఎందుకని?

బంగారపు ధగధగ తగ్గదు, మసక నా  కంటిదైతే,

నిండు వెన్నల నవ్వదూ? మబ్బు " నేను గెలిచానంటే!"

              

వాన నీరుని నింగి కన్నీరు అంటారు, ఆకాశ పరవశం అనుకోరు ఎందుకు?

దృష్టి లోపానికి కానరావు సృష్టిలోనే మందులు.

కొవ్వొత్తికి తెలుసు కరుగుతున్నా, తన క్రాంతి తరగదని,

గొంగలికి తెలుసు నేడు ప్రాకుతున్నా, రంగుల భవితకు ఇంకెంతో లేదని... 

On being a Cindrella man...

O ye! Owner of thy Kite

'మనకెందుకు ',' నాదికాదు ','రేపు చూద్దాం ', అనకు నేస్తం,

కాలం ఆగదు, బాథ్యత తరగదు, తాతకైన వాని మాతకైనా,

లొంగదు లంచానికి, వంగదు వారసత్వానికి, సమత్వం సమయం నైజం,
నేటి వాకిట పాడు సరిగమ, రేపు నిలచుట ఎంత నిజం?

కంటికందిన నింగితార చేతికందుట ఎంత కఠినం?
విజయగాథల తేనె మధురిమ విస్మరించుట ఎంత సులభం?

అలుపెరుగక జీవితం పరుగెడుతోంది శ్మసాన సంస్థాన ప్రవేశానికి,
వదిలిన బాణంలా తిరిగిరాదు ఈ దారి, చేయిదాటిన అవకాశానికి,

వాన సైతం కురుస్తుంది మబ్బుకు కలిగితే స్పందన,
కలల స్వర్గం ఇలన పొందుటకు కావాలిగా కాసింత ప్రేరణ.

Lead, kindly Light!

a LITTLE prayer...to THEE

అక్షర జ్ఞానంబు అంబరమని, ఆత్మ జ్ఞానంబు అందలమని,
అమ్మ అనగా అమ్రుతంబని, అఖండ భారతంబు ఆత్మీయనిలయమని,
సోదరభావంబే సంస్కారసారమని, సఛ్ఛీలమే షోడశ సంపదయని,
సంగ్రహించినాము స్వామీ నీ చెంత, సిద్ధింపుము దీక్ష ఒకింత.

మంచితనమే మన నిజ నైజమని, మితభాషే మణిమాణిక్యంబని, 
క్రమశిక్షనే కఠిన కవచమని, కృషితో కృప ఖాయమని,
విమర్శలతో క్రుంగవలదని, విశ్వాసమే విజయ తిలకమని, 
విద్యనేర్చినాము స్వామీ నీ చెంత, ఒసగుము వివేకము ఒకింత.

జీవన గతిగమ్యము శాసించు నిరంతర దిక్సూచికమవమని,  
క్లేశ దుర్లభమందున తోడు నిలచు వెలుగు సౌధమవమని, 
తెరచాప పయన గమనమును గమనించు పవనమవమని,
కోరుతున్నాము స్వామీ నీ చెంత, అనుగ్రహింపుము పలుకరింత... ఒకింత. 

The discovery of a Friend... an Experiment!

Absolute Delight...Always.

Aim: To discover a true friend amidst the multitude of acquaintances.

Motivation: “You are shaped by the company you keep; a piece of iron turns to rust if it joins with air and water. Iron glows and takes on useful shapes if it enjoys the company of fire” -Sathya Sai.

Theory:  Perceptions, as colours, are a result of a transitional phenomenon. A rain drop on its journey from skies to sands produces the rainbow which neither the oceans below nor the clouds above are capable of. Similarly, since we travel in the transient zones of a wandering mind and oscillate between the good, bad and the ugly we too generate thoughts and notions that distinguish us, program our paradigms, choose whom to be trusted and whom to avoid.

Apparatus: Light can penetrate darkness and not the other way round. You can create light not darkness, for darkness doesn’t exist on its own; it is merely the absence of light. Therefore, a healthy conscience with ample discrimination is recommended for realizing the results of this pseudo-technical venture.

Precautions:  It is a difficult art and the seasoned can falter too, as the experiences are random and guised beyond recognition and life is a game not played by the rule book.

Results: "Only those deserve the name of friends who help in uplifting life, cleansing the mind, elevating emotions and strengthening resolves. Those who drag you into pomp, pedantry, paltry entertainment and petty pranks are enemies not friends. Friends cannot be won by social status, financial squander mania, outer scintillations and verbal assertions. Look into the very soul, the inner motives, the deeper aspirations and achievements, and then, yield your loyalty to such" - Sathya Sai

Annexure:  Shakespeare’s thoughts in the voice of Lord Polonius.
                   (Hamlet- Act I, Scene III)

"... And these few precepts in thy memory
See thou character. Give thy thoughts no tongue,
Nor any unproportioned thought his act.
Be thou familiar, but by no means vulgar.
Those friends thou hast, and their adoption tried,
Grapple them to thy soul with hoops of steel;
But do not dull thy palm with entertainment
Of each new-hatch'd, unfledged comrade. Beware
Of entrance to a quarrel, but being in,
Bear't that the opposed may beware of thee.
Give every man thy ear, but few thy voice;
Take each man's censure, but reserve thy judgment...”

Sorrow of an Umbrella

Sore to Soar!

For all the stones that are pelt, does the tree retreat?

Doesn't the sea survive though it has nothing sweet?

Does the boat ever fret over being always wet?

O! Humble umbrella, did you ever wipe thy sweat?

We may not notice your tears washed away by rain,

Where’s the considerate heart that feels your sullen pain?

Were you here to endure thy character being slain?

Be used and cast away if there were no returns to gain.

Some are here to forgive yet serve even those who err,

Tough times are only to those chosen for grades higher,

Evolution’s indicator, life’s celebrated secret souvenir,

For trees truly stronger, roots are deeper...do remember!


PS: Dedicated to the hands that help, hearts that care and lives that endure.


ఆంథ్రానువాదము:

గొడుగు కన్నీరు పెడితే...

సంధ్రం స్థంభిస్తుందా తనకు తియ్యదనం తరుగని?

చెట్టు తడబడుతుందా తనకు రాళ్ళు తగిలాయని?

పడవ పట్టుబడుతుందా తనకు పొడి బట్ట ఏదని?

గొడుగు తల్లడిల్లుతుందా తన తలకు నీడ లేదని?

నీ వెచ్చని కన్నీరు ఓ నచ్చని వాన కడిగేసినా,

నీ హృదయ పన్నీరు ఈ ప్రపంచం పట్టించుకోకున్నా,

నీతో లాభం లేదని ముడిచి మూల పడవేసినా,

నీ మేలు మరచినా, మా విధము తప్పినా,

కొన్ని బ్రతుకులు పుడతాయి సహన పేటికతో,

కష్టాలు కలిగికరుగును చోటువుంటే దేవుని ఇష్ట పట్టికలో,

నాగరికథ చిహ్నానిగా నీవు నడిచింది నీతి మాత్రమే,

ఒరుగదు వటవృక్షము నమ్ముతుంది తన వేళ్ళని కనుకనే!

అదనం: చేయూతనిచ్చు చేతులకు, స్పందించు మనస్సులకు, నడిపించు బ్రతుకులకు ... ఇది అంకితం.

No more tears to shed for Thee...

In my Class 11, the year i moved into Sai's Intensive Care

సుప్రభాతమందు మింట నలకిన ఎరుపు నా అంగీ ఛాయయని,

నదులు చెప్పు గుసగుసల నడుమ నా సవ్వడి దాగుందని,

నిషా నింగి పరచిన తారాతివాచీ నా మందిర ముంగిటయని,

నిను తాకే చల్లని పవనము ముందుకు తడుతున్న నా ప్రేమ స్పర్శయని,

రంగుల పువ్వులలో, హరిత పంటలలో చిగురిస్తుంది నా చిరునవ్వేనని,

వాన జల్లులలో, మంచు కొండలలో స్వచ్ఛత నా నైజమని,

కనులు విప్పి చూడు, కప్పుకొన్న కలి దొంతర్ల నడుమ,

ఎదురుచూస్తుంటాను విసిగిపోక, ఇక నీ ప్రయాస సాగింపుమా!

I will not cry again on your departure, i now promise,

You never left me nor will you ever, so do i muse...

I logically decided that i should not cry any more on your departure, for every tear i shed would be a testimony to my faithlessness. I cry for those whom i might not meet again as the wheel of time completes the revolutions. To cry for those, of whom i constantly think, for whom all my acts are an attempt to please, is an act of betrayal. I am an insolvent dear, for i can never ever even repay the interest for the lessons you taught, the path you showed and the way you walked.

Every day as i walk, i remember to smile back to the flowers, pause a second to the songs of the morning birds, wait to watch a bird in flight, give way to a hurrying fellow traveller, observe innocent kids play and laugh, marvel at the leaves green, wonder at the water puddles after a heavy rain, notice the painted bodies of butterflies, the passing clouds, the still woods, the noisy crowds...i know you are there in each one of these and how can i ignore you as i pass?

I know you are happy when others are happy with me, you take pride when i succeed and never leave my side if i recede. You have never asked anything in return not even my thoughts on return. You invested your entire time so that our acts bear fruits that others relish, our hearts clean for others to lookup and our characters fine that they shine your reflection. You said, "My life is my message" but prodded us to live so that our lives too become your message!

I shall always remember that religion is a signpost, region is a geographic entity, language is a medium of communication, that culture is the way we live and not born into, jealousy and anger are luxuries we can ill afford, neither me nor my ego are at the centre of the universe, pride and pomp are too huge to accommodate, patience grows with understanding, that pleasure is an interval between pains, silence and controlled talk are unfading embellishments, warm smile and a kind word are always appreciated, discipline never disappoints, that we all are part of same cloth dyed in varied colours, listen to all, love all, serve all and above all to be aware that you alone WATCH our Words, Actions, Thoughts, Character and Heart.

* On April the 24^th, 2011 my Guru and God, Bhagawan Sri Sathya Sai Baba shed HIS mortal frame. These are the thoughts with which i consoled myself to sleep and re-resolved to live by.

To Mom & Motherland

Lukshmi palace, Baroda, 24.07.2011.

కాలం మారినా ఏమిటో మారదు కొన్నిటి విలువ,

డబ్బూ బంగారం అంటే పొరపాటు, నే చెబుతుంది అమ్మ చలువ.

గుళ్ళూ గోపురాలు తిరిగితే పుణ్యం వస్తుంది కాబోలు,

అమ్మ మనస్సుకు నచ్చితే అదే కదా పదివేలు.

తాను తరుగుతూ కోరుతుంది మన భవిత పెరుగుదల,

కొవ్వొత్తికి వెలుగులా, నింగి మబ్బుకు వాన చినుకులా.

బాథ్యతతో మెలుగు మిత్రమా, అది వెన్నతో మలచిన హృదయం,

ప్రేమతో కరిగిన తన్మయం, బాథతో క్రుంగిన విషమయం.

అందుకే, పాపం చేసైనా పుడతాను ఎన్నిమార్లైనా మళ్ళీ,

ఎలా తీర్చగలము ఈ ప్రేమ ఋణం...ఓ  మమతల కల్పవల్లి.

Translation

Time, in its perpetuity fades monies and memories,

Alas! Fails to cloud the power of thy love and blessings.

What merit do i seek in these rituals for redemption?

To know in thy hands lies my fruition asks gumption.

Sinketh art thou to let my gondola safe from currents marine,

Liketh the expecting cloud conceiving myriad drops molten.

A string of words woven today, I place at the altar so divine,

To the God masked in a mother’s heart, speaking sermon sublime.

What act shall i commit to be reborn times multitude?

To be again for once called, “Thou art mine, My dear child”.

If No one walks with you, walk Alone

A friend’s FB status read, ‘Maturity spoils all the fun’. Impressed, i asked myself, “What is fun anyway?”. If to be aware of the long term consequences, to follow the footsteps of the wise and to stand on the shoulders of giants is not cool, then what else? Ignorance definitely isn’t funny. When i feel more isolated, lonely and confused, i was advised to apply this test to check the path i tread. With some customization this is what it is. 

1)   Am i being selfish and hurting someone in the process?

2)    Am i proud of bringing this to public knowledge?

3)    Will the heart that i admire and love the most, be happy about it?

It has worked for me till date in steering me back to where i wanted to be in my pursuit of what i wanted to be, without any side effects and i find no reason to abandon it for the fancy of some alien logic.

"When we are committed to a path that’s tough, be assured, we find the roads less crowded" the wise so say. On close observation, the tougher path is in fact a dotted line; it requires tiny leaps of faith, one at a time. We are neither alone nor uncared for. God is indeed the eternal gardener...don’t believe?  Subject yourself to a quiet moment and you find the truth waiting to be welcomed at your very door step.

“Then, why there is difference?”, i asked. Prompt came the reply. Some plants need to grow tall, some creep, some broad and yet some colourful. All are needed to make the garden complete and all are cared for as per their entitlements (the elegant theory of karma!). Does the tree sing a melancholy strain because the very root* that sustains it, also binds it. It realizes the limitation and grows broad and skyward. It happily submits it’s canopy as a caravan to the winged in their flights of fantasy. May be there is a lesson in this. I am waiting for my quiet moment.

* 'the sustaining root binding the tree’, is a phrase borrowed from one of my favourite Telugu film songs.

Stand on your own, do not borrow the feet!

Sign off in style...

Does the tree shout in gratitude to the clouds that fed it? It rises and looks into the eyes of the skies and says in silence how it was worthy of the love showered. Just like the rain that touches all under its purview, it too replicates by sharing its shade to all under its view. We too shall look into the eyes in the mirror and feel awed for we all shall one day look into the eyes of the maker and say in submission that we too learnt to give and forgive our fellowmen not for what they are but for what we are.

A word for a word, a smirk for a smirk makes us a mirror and nothing more. Then we turn out to live as per the wishes of our association, hoping acceptance and appreciation but losing on the way our true inner transcription. We change to our surroundings but not change our surroundings. Isn’t there a difference between cactus and jasmine? One adopts and the other asserts.

Changing and adopting for better is always desirable and adorable. But what is ‘better’ in this subjective prejudiced web we weave ourselves in? This can only be answered by a thinking mind, an oxymoron in today’s world. GB Shaw in his inimitable style says,"Few people think more than two or three times a year. I've made an international reputation for myself by thinking once or twice a week”. In this binary classification of thinkers and non-thinkers, i am striving hard but falling short in crossing over the hurdle, do lead me on!

Reflections in Collage

Find me on Polyvore

Think Fresh...Think New
Lets open our eyes to the butterflies in the caterpillars,the rainbows in the rain drops,the silver lines in the dark days...


Live life...KING SIZE
Your life is defined by "How you choose to Live"


Life is Beautiful
Colors and Contours, Freshness and Fragrance, Loving and Living is all about Life!


my MOM my TREASURE
The only good thing that ever happened to me